«Ινδονησία, νήσος Σιμπερούτ. Ένας ατελείωτος λαβύρινθος από ποταμάκια μας οδηγεί στο εσωτερικό του νησιού. Όσο περνάει η ώρα η πυκνή βλάστηση «κουλουριάζεται» από πάνω μας.

«Αλοΐτα! Κιπά Σασούα» φώναξε ο μεσήλικας Μενταγουάι ξεπροβάλλοντας από το πουθενά. Περιεργαζόμαστε ο ένας τον άλλο σε πολύ εύθυμο κλίμα. Εγώ με τα μάτια… εκείνος με τα χέρια, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι μοιάζω με πίθηκο, λόγω της τριχοφυΐας στο στήθος μου. Ο χαρακτηρισμός αυτός μου έγινε συνήθεια καθώς ήταν η κοινή παρατήρηση των περισσοτέρων Μενταγουάι που γνώρισα.

Από την πρώτη στιγμή εντυπωσιάζεται κανείς από την εξωτερική εμφάνιση των Μενταγουάι. Μακριά μαλλιά, τατουάζ σε ολόκληρο το σώμα και ένας σχεδόν ανύπαρκτος ρουχισμός. Τα δόντια τους είναι ακονισμένα σε τριγωνικό σχήμα — για καλλωπιστικούς λόγους — ενώ καλύπτουν τον λαιμό τους με αναρίθμητα πολύχρωμα κολιέ από χάντρες που φέρνουν έμποροι από την Σουμάτρα. Τα τατουάζ διακοσμούν σχεδόν ολόκληρο το σώμα τους, καλύπτοντας έτσι «εικαστικά» τα γυμνά σημεία.

Έχουν δημιουργήσει μονοπάτια μεταξύ των χωριών, μέσα στην ζούγκλα, κόβοντας μεθοδικά την βλάστηση που επιμένει να τα εξαφανίζει. Επειδή το έδαφος είναι σχεδόν πάντα υγρό από τις αλλεπάλληλες τροπικές βροχές και η λάσπη πολύ βαθιά, έχουν τοποθετήσει διαδοχικά κορμούς δέντρων, διευκολύνοντας έτσι το περπάτημα μέσα στην ζούγκλα. Η ισορροπία πάνω τους μοιάζει αρχικά με παιχνίδι, όμως χάνοντάς την — κάτι που συμβαίνει συνέχεια σε έναν ανεκπαίδευτο οδοιπόρο όπως του λόγου μου — σημαίνει βούλιαγμα στην λάσπη μέχρι το γόνατο, και σε πολλά σημεία της ζούγκλας παίρνει κυριολεκτικά τη μορφή βουτιάς.

Σε γενικές γραμμές οι Μενταγουάι δεν είναι ακόμα απόλυτα εξοικειωμένοι με την παρουσία των λευκών. Προσπαθούσαν επίμονα να μάθουν κάθε είδους πληροφορία για τις συνήθειες του «κόσμου» που εκπροσωπούσα. Κάθε φορά που πρωτοεμφανιζόμουν σε ένα χωριό, ήταν ντροπαλοί και συγκρατημένοι. Ο αυθόρμητος χαρακτήρας τους όμως σύντομα τους έκανε να νιώθουν άνετα, ιδίως όταν με άκουγαν να χρησιμοποιώ δικές τους λέξεις. Η συνεννόηση μεταξύ μας έγινε γρήγορα εύκολη. Γίναμε φίλοι.»

— Γιάννης Ψιλάκης