«Με αφετηρία την Αντίς Αμπέμπα, πρωτεύουσα της Αιθιοπίας, και μετά από ένα ταξίδι με το λεωφορείο της γραμμής έφτασα στο χωριό Άρμπα Μιντς, τον τελευταίο σταθμό για λεωφορεία με κατεύθυνση τον νότο. Από κει το ταξίδι συνεχίστηκε με έναν μεταφορέα αναψυκτικών που είχε την καλοσύνη να με πάρει με το φορτηγό του ως το χωριό Τζίνκα, την αφετηρία για να εισέλθει κανείς στο Εθνικό Πάρκο του Όμο. Εκεί ο δρόμος τελειώνει και το μόνο ασφαλές μέσο μετακίνησης είναι τα τετρακίνητα.

Μαζί με τον ντόπιο οδηγό Τεσφάι Μπουνά ξεκινήσαμε για τη γη των Χάμερ.

Η κτηνοτροφία και η γεωργία είναι οι κυριότεροι πόροι για την επιβίωση των φυλών του νότου. Ο τόπος διακρίνεται για το ξηρό του κλίμα και οι ντόπιοι βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στις ετήσιες πλημμύρες που αναζωογονούν τις όχθες του ποταμού. Τα κοπάδια τους αποτελούνται από πρόβατα, γίδια και γελάδες και υπάρχουν φορές που κυριολεκτικά δίνουν αγώνα για να τα προστατέψουν από τα άγρια ζώα που κατοικούν στην περιοχή, όπως τους κροκοδείλους στον ποταμό. Για το λόγο αυτό μερικά χωριά των Καρό είναι χτισμένα σε λοφίσκους έτσι ώστε να επιβλέπουν το ποτάμι και την περιοχή από ψηλά.

Η καλλιτεχνική ευρηματικότητα των ανθρώπων της περιοχής είναι μοναδική. Οι άντρες των Καρό και των Χάμερ ξυρίζουν τμηματικά το κεφάλι, σχηματίζοντας περίτεχνα σχέδια και προσθέτοντας πήλινα «καπελάκια», τα οποία ζωγραφίζουν με παραδοσιακά σχέδια και στολίζουν με φτερά στρουθοκαμήλου· για να τα προστατέψουν κοιμούνται ακουμπώντας το κεφάλι σε ειδικά κατασκευασμένα ξύλινα σκαμνάκια.

Στη φυλή των Χάμερ, οι γυναίκες έχουν διαμορφώσει μια συγκεκριμένη μόδα στην κόμμωσή τους όπου δημιουργούν χοντρές πλεξούδες με τη βοήθεια βουτύρου ή χοιρινού λίπους σε συνδυασμό με λάσπη. Στολίζονται επιπλέον με αλουμινένια κοσμήματα, η δημιουργία των οποίων αποτελεί μια ξεχωριστή τέχνη από μόνη της.

Η παραμονή μας ήταν αρκετή για να εντυπωσιαστώ από την ακλόνητη αυθεντικότητα των ανθρώπων εκεί, που επιλέγουν συνειδητά να βιώνουν την καθημερινότητά τους με τον ίδιο τρόπο επί χιλιάδες χρόνια, με πιστεύω τους τη δύναμη της φύσης.»

— Γιάννης Ψιλάκης